KING CRIMSON - In The Wake Of Poseidon

In The Wake Of Poseidon, to drugi studyjny album progresywno-rockowej grupy King Crimson wydany w 1970 roku.
Wiele grup po wydaniu pierwszej eksperymentalnej płyty, kształtuje własne wypracowane brzmienie, druga płyta z reguły jest gotowym, konkretnym, dojrzałym produktem. W przypadku King Crimson ciężko tu określić nawet sam skład "zespołu", ponieważ jedynym faktycznym członkiem grupy był wtedy Robert Fripp, został on sam po rozejściu się członków, którzy jakby nie było wypromowali swoje nazwiska na In The Court Of The Crimson King. Po dłuższych negocjacjach Greg Lake zgodził się nagrać In The Wake Of Poseidon, a w składzie zagrali Peter i Michael Giles, Mel Collins, Keith Tippett dodatkowo Gordon Haskell, stary przyjaciel Frippa, zaśpierwał w utworze "Cadence And Cascade".
Album jest nagrany w stylu podobnym do poprzedniego wydania grupy, wciąż improwizuje, niejednolite brzmienie, chaotyczność niektórych utworów, niesamowity śpiew Lake'a sprawia, że KC nie okazał się zostawionym w zapomnienie królem lecz jednym z najlepszych brzmień progresywnego rocka. Robert Fripp to prawdziwy artysta.
Obecność 12 minutowej suity "The Devil’s Triangle" była dla mnie kluczowa, wciąga jak wir i nigdy się nie kończy.

W mojej ocenie: 8,5/10

"Pictures Of A City"

"Cadence and Cascade"

"In The Wake Of Poseidon"

"The Devil's Triangle"

LISTA UTWORÓW:

1. Peace - A Beginning (0:49)
2. Pictures Of A City (8:03)
3. Cadence And Cascade (4:27)
4. In The Wake Of Poseidon  (7:56)
5. Peace - A Theme (1:15)
6. Cat Food (4:54)
7. The Devil's Triangle (11:39)
- a. Merday Morn
- b. Hand Of Sceiron
- c. Garden Of Worm
8. Peace - An End (1:53)

KING CRIMSON - In The Court of the Crimson King

King Crimson to brytyjska progresywna grupa założona 1969 roku przez Roberta Frippa.
Jeden z pierwszych poważnych art-rockowych grup, która utorowała drogę miedzy innymi YES i Emerson, Lake & Palmer.
Ciężko oceniać zespół i całość ich twórczości, ponieważ skład zmieniał się niemal z każdym kolejnym wydaniem, a ich brzmienie nie było jednolite, nie mieli własnego stylu, a przeistaczali istniejące style, prowadząc do prawdziwej fuzji wszystkich styli.
In The Court of the Crimson King wydany w 1969 roku, to improwizacja muzyki symfonicznej, hard rocka i progresywnego rocka. Debiutancki, odważny album grupy wydany przez Frippa i między innymi Grega Lake, który w późniejszym czasie wraz z Emersonem założy ELP. Album został świetnie przyjęty przez miłośników gatunku jak i przez krytyków, w zestawieniu Bilbord 200 zajał 28 miejsce.

Jeden z moich ulubionych albumów progresywnego rocka. Jest to dzieło doskonałe, dojrzały produkt młodych debiutantów w świecie rocka.
Przecież już na samym starcie dostajemy utwór który nas kładzie na deski. Najpiękniejsza nuta jaką w życiu udało mi się usłyszeć. Przyznam, że "XXI Century Schizoid Man" mnie totalnie zaskoczył, bo zupełnie nie tego się spodziewałem, i nie potrafiłem wyjść z zachwytu. Rockowy riff i dziwnie brzmiacy śpiew Lake'a, instrumenty dęte i perkusja, zmusiły mnie do nieustannego przewijania piosenki, co nie pozwalało mi na przesłuchanie całej płyty. Jednak utwór nie jest wystarczająco dobry by odpuścić całą resztę, bo później zaskakuje nas sielankowy, melancholijny "I Talk To The Wind", następnie "Epitaph" który wzbudził we mnie wiele emocji, pobudził mózg do wspomnień. "Moon Child" jest tym typowym utworem, którego nie da się zrozumieć, jest melodyjny, po czym staje się, pojedyńczymi uderzeniami perkusji i innych dźwieków.
Album kończy się pięknym utworem "In The Court of the Crimson King"
To wydanie jest rzeczywiście jedynym w swoim rodzaju, i prawdziwemu miłośnikowi progresywnego rocka nie może umknąć.

W mojej ocenie: 10/10

XXI Century Schizoid Man

Moon Child

In The Court of the Crimson King

LISTA UTWORÓW:

1. XXI Century Schizoid Man (7:20)
2. I Talk To The Wind (6:05)
3. Epitaph (8:47)
4. Moonchild (12:11)
5. The Court Of The Crimson King (9:22)